حديث هم طبق قانون « بخارى » و « مسلم » صحيح است و سند حديث را چنين ايراد كرده است : حديث كرد ما را « محمد بن سلمة بن كهيل » از پدرش از « ابو طفيل » از « ابن واثله » از « زيد بن ارقم » و او روايت كرده است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در يكى از منازل واقع ميان مكه و مدينه ، به پنج درخت بزرگ رسيد و همان جا منزل كرد . اصحاب زير درختها را تمييز و مرتب ساختند و بقيه روز را در آنجا به سر آوردند . شب هنگام كه فرا رسيد ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نماز مغرب را با اصحاب به جاى آورد و به ايراد خطابه‌اى پرداخت و حمد و ثناى الهى را به جاى آورد و به قدرى كه خداى مىخواست به اندرز مردم پرداخت تا آنجا كه خطاب به مردم فرمود : اى مردم ! دو امر در ميان شما باقى مىگذارم كه هرگاه از آنها پيروى كرديد ، هرگز گمراه نخواهيد شد : يكى كتاب خداست ، ديگرى خاندان و عترت من است . سپس سه بار فرمود : آيا مىدانيد كه من از بندگان مؤمن خدا شايسته‌تر به خود آنها مىباشم ؟ حضار در سه مرتبه گفتار رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله را تصديق كردند آنگاه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : « من كنت مولاه فعلىّ مولاه » . مؤلف گويد : همين حديث را « حاكم » در [ مستدرك 3 / 533 ] به طريق ديگر از « زيد بن ارقم » روايت كرده است كه همراه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به راه خويش ادامه مىداديم تا به غدير خم رسيديم . در آنجا درختى بود كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به آن درخت اشاره كرد و اصحاب زير آن درخت را تميز و مرتب ساختند و آن روز به اندازه‌اى هوا گرم بود كه ما روز گرم و پر حرارتى را مانند آن روز نديده بوديم . در آنجا بود كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به ايراد خطابه پرداخت . پس از حمد و ثناى الهى ، خطاب به مردم فرمود : هيچ پيغمبرى مبعوث نمىشود مگر آنكه نيمى از مقدار زندگى پيغمبر پيشين خود را عهده‌دار مىشود ؛ طولى نمىكشد ، دعوت الهى را اجابت مىكنم و دو اثر گران بار ( يا گرانبها ) در ميان شما به جاى مىگذارم كه اگر از خواسته و رويهء آنان پيروى نماييد ، هرگز به گمراهى گرفتار نخواهيد شد : يكى